تبليغاتX
خــ‌‌‌‌‌ــــــــ‌‌ـط اول
این نمایش یک پرده دارد و آن هم پرده آخر است. نقش خود را، تا ابد وفادار به متن، با لبخندی عاریتی ایفا می کنیم. به نوبت روی صحنه می رویم و دیالوگ خود را هر روز تکرار می کنیم: «وقتی همه چیز دروغ است راست بودن هم هر طور که حساب کنی دروغ است. وقتی دروغ راست است همه چیز دروغ است.»

به نوبت برای کسی که روی صحنه به ما دروغ می گوید هورا می کشیم و دست می زنیم. برای راست ترین قضاوت های دروغین، خنده های دروغین و عشق های دروغین صله های رحیمانه می بخشیم. روی صحنه بچه های دروغین به دنیا می آوریم و به راستی تحویل جامعه می دهیم شان تا در نوبت بایستند که روی صحنه بیایند و نقش خود را ایفا کنند.

بخشی از کتاب (دخترها به راحتی نمی توانند درکش کنند- پوریا عالمی- نشر روزنه)

+ نوشته شده در هفدهم مرداد 1388ساعت 2 قبل از ظهر توسط محسن |