سه چهار روز آخر هفته‌اي كه گذشت را در سينما فلسطين گذرانديم. اولين جشنواره بين‌المللي فيلم مستند تهران. اتفاق بزرگي بود. حضور تعداد زيادي از مستند سازان داخلي و خارجي كه خارجي‌ها براي اولين بار هيچ محافظي دور و برشان نبود و مي‌شد به راحتي به حرف كشيدشان و مستندهاي موفق اين چند سال و پيدا كردن دوستاني كه مي‌شناختمشان (!) و از همه مهمتر حضور در يك رويداد فرهنگي جذاب همه آن چيزهاييست كه سعي مي‌كنم در ادامه در موردشان بنويسم.

۱- تحت تاثير فشار افكار عمومي (!) فكر مي‌كنم عباس كيارستمي اينقدر خاص و حرفه‌ايست و اينقدر كارش لايه‌هاي روشن فكرانه دارد كه من هيچي در موردشان نمي‌فهمم. با همه بي‌اطلاعيم معتقدم يك مجموعه مستند در كنار صادق بودن و جامع بودن كه شاخصه‌هاي اصلي آن هستند بايد حاوي يك اتفاق باشد. اتفاقي كه جايش در فيلم كيارستمي خالي بود. راه رفتن توي خيابان‌ها، گوش كردن به صحبت آنهايي كه براي ساختن فيلم دعوتت كرده‌اند و دل سپردن به آدم‌هاي با ربط و بي‌ربطي كه از كنارت مي‌گذرند چيزي نبود كه انتظار ديدنش را داشتم. فكر مي‌كردم حاصل تيزبيني و خلاقيت كيارستمي، داستاني تاثيرگذارتر و فراتر از اين كه بود بسازد. اين بدان معني نيست كه A,B,C Africa فيلم خوبي نبود. جذاب ترين قسمتش براي من حرف‌هاي اسكورسيزي در مورد فيلم بود كه قبل از شروع مستند پخش شد.

۶- راستي يك اتفاق خوب اين جشنواره اين بود كه مي‌شد از نزديك و بدون واسطه و محافظ و مزاحم (!) با شركت كنندگان و ميهمانان خارجي صحبت كرد. به نظرم اعتراض‌ها و درخواست‌هاي خبرنگارهاي اين حوزه نتيجه داده بود.

۷- در آخر هم بايد از خيلي‌ها تشكر كرد. از برگزار كنندگان اين اتفاق بزرگ. از فيلم سازها، داورها، روزنامه نگارهايي كه با نگاه تيزبينشان همه جا مي‌لوليدند و آنهايي كه براي ديدن يك مستند پشت در سينما صف مي‌كشيدند و يك تشكر ويژه هم از مرجان رياحي ، مرضيه رياحي و مريم مهتدي و همه‌ي بچه‌هاي پايگاه فيلم كوتاه كه اسپانسر خبري جشنواره بودند و همه‌ي جشنواره را از اين سالن به آن سالن و از اين گزاش به آن مصاحبه دويدند تا به روزترين مجموعه اطلاع رساني ممكن را در اختيار بقيه بگذارند. پوشش خبري يك جشنواره بين‌المللي براي پايگاهي كه به هيچ نهاد دولتي‌اي وصل نباشد، كار ساده‌اي نيست.

۸- و اميدوارم اين جشنواره به عنوان يك شروع خوب بهانه‌اي باشد تا هر سال و برگزار شود و هر بار بهتر سال قبل... همين.

۱- توي كتاب‌هاي فيزيك دبيرستان يك چيزي داشتيم با عنوان آستانه درد. درست مفهومش را يادم نيست. خيلي هم البته مهم نيست. آستانه درد زندگي زمانيست كه آدم هاي دور و برت اينقدر با تو بد تا مي‌كنند كه ديگر از خودت بدت مي‌آيد. يك چيزي آنطرف‌تر از نااميد شدن. بهترين كار ممكن در اين شرايط اين است كه براي مدتي بي‌خيال همه چيز و همه كس باشي. معمولا هم نتيجه مي‌دهد. وقتي خودت را براي چند وقت بگذاري كنار، ارزش‌هايت هرچند كوچك، براي خودت هم كه شده به چشم مي‌آيد.كمترين اثرش مي‌تواند اين باشد كه از آن نااميدي احمقانه نجات پيدا مي‌كني.

۲- يك جاي خوبي نوشته بود: "بهش گفتم : ببین.. من اگر هفته ای یک روز پیاده روی بروم، دو روز ورزش، یک‌روز فرانسه بخوانم، و روزانه یک ساعت تمرین گیتار داشته‌باشم، بعد از سه‌ماه یک آدم حسابی خواهم شد!! فقط کافی‌ست سه ماه برنامه برای زندگی داشته‌باشم. یک‌عالمه اتفاق مثبت هست که سراغشان نرفته ام "

خيلي به دلم نشست. من هم اگر هفته‌اي دو روز زبان بخوانم، يك روز در مورد ضميمه‌هاي flash  مطالعه كنم و هفته‌اي دو سه ساعت طراحي كنم، به اندازه كافي وقت براي كارهاي احمقانه‌اي كه بايد انجام بدهم خواهم داشت. آن وقت آدم حسابي شدنم يك سال هم طول نخواهد كشيد.

۳- ديروز با يكي از همكارها صحبت مي‌كردم. كارهايش را خيلي دوست دارم. فكر مي‌كنم يك سر و گردن از خيلي‌ها كه از او معروف‌ترند بالاتر است. مي‌گفت: توي ايران آدم هيچ وقت آن چيزي كه مي‌خواهد نمي‌شود. من گفتم‌:با اين وضع من هنوز مطمئن نيستم مي‌خواهم چه بشوم.

۴- تنها صبح قابل تحمل يك صبح ابريست.حالا كه پاييز شده، ابري شدن صبح‌ها دارد كم‌كم پا مي‌گيرد. فقط ديگر بايد راه رفتن با يك تي‌شرت آستين كوتاه را فراموش كنم. راستي يك چتر كوچك كه توي كوله‌ام جا بشود ندارم. پول هم.

...